aasgier

Mystiek, grafiek en purper proza

Là-Bas, a weird and literary board game

bannerDownload the free Print & Play version of Là-Bas here:

LaBas_Download

If you are wary of downloading .zip files you can download the PDF’s straight from my other site:
aasgierentertainment.wordpress.com

Là-Bas is a board game for 2 players.

To win you must become the most decadent poet of Paris, but beware, you are being hunted by an unnameable evil from the outer dark!

Everything you need to play is included in the .zip file. You will also need three tokens of a different color and one dice.

This is a free version. It has been test-played but may still have some rough edges here and there. I will continue to refine it as time permits. Feel free to contact me if you have any suggestions and/or questions.

An expanded, possibly color version will be made available for purchase if enough people enjoy and express interest in this version.

This board game was inspired in part by 19th and early 20th century weird tales such as the works of Algernon Blackwood (especially “The Willows”), W.H. Hodgson, H.P. Lovecraft and Robert W. Chambers. Other sources of inspiration were the lives of the decadent poets and writers such as Baudelaire, J.K. Huysmans.

In the game, the protagonists want to become the most decadent writers in Paris. But unbeknownst to them, they are being hunted by an evil power from the outer dark. The deeper they sink into their decadence and the more they dabble in the occult, the greater the danger becomes. Of course, when things get too real, quickly repenting and converting to Catholicism is an option… O yes, being the decadents that they are, they are drunk on Absinthe all the time.

The Print & Play version as it should look after a bit of cutting & pasting:

LABAS

Below are some images of the different stages of development of the game:

Early version:
140231

Hand sculpted tokens with interesting facial hair

2o

Designs and inspirations for the final board, old version of the manual, test version of the board
bordtesten

Suggested reading

Anyone familiar with the weird and the decadent will probably find the story and gameplay of the game  quite easy to understand. For anyone not familiar with this type of thing, here are some works you can read to gain a better understanding of what’s going on:

The Willows by Algernon Blackwood
The King in Yellow by Robert W. Chambers
Bas, translated as Down There or The Damned by J.K. Huysmans
The Casebook of Carnacki by W.H. Hodgson
The H.P. Lovecraft Omnibus by H.P. Lovecraft
Moonchild by Aleister Crowley

Nieuws

Als een blog meer dan een jaar ongebruikt blijft zou je kunnen denken dat de mens erachter alle interessante activiteiten heeft stopgezet. De waarheid is in dit geval dat ik iets beters te doen had, namelijk een nieuw boek schrijven, bordspelen ontwerpen en de wereld opnieuw ontdekken samen met mijn dochtertje.
Nu enkele projecten eindelijk afgerond geraken zal er hier dus binnenkort terug meer te beleven zijn, te beginnen met de mogelijkheid om mijn bordspel ‘Là-Bas’ te downloaden in een Print & Play-versie. Hiervoor verschijnt binnenkort een nieuwe post.

When a blog isn’t in use for more than a year you might think that the person behind it has stopped doing anything interesting. In this case however, it just meant that I had better things to do, such as writing a new book, designing boardgames and rediscovering the world with my young daughter. Now that certain projects are finally reaching completion new things will be appearing here soon, starting with the possibility to download my boardgame ‘Là-Bas’ in a Print & Play version. A new post will appear here soon with the downloads.

oerzEen proefversie van het nieuwe boek. Ofwel mijn beste of wel mijn slechtste werk tot nu toe.
Proofreading version of my new book. Either the best or the worst thing I have written so far.
LABASEen bordspel? Jawel, een bordspel. Ik was het beu duistere boeken te schrijven dus maakte ik een duister bordspel.

A boardgame? Yes, a boardgame. I was getting tired of writing dark books so I made a dark boardgame.

Niet de maan

Niet de maan

Ik geloof dat het er altijd is. Onze planeet is klein, het onbekende zo groot. De sterren en het zwart ertussen, de nacht is er symbool van. De zon die dagelijks ondergaat levert ons telkens uit aan het onbekende. Haar begrijpen we, ze is warmbloedig zoals wij. Ze neemt afscheid met een rode schijn, of net niet en dan is ze plots verdwenen.
We weten het pas als het koud en donker is: we zijn te diep het bos in gegaan. Niet op jacht, niet op de vlucht, gewoon op wandel en het is te laat geworden. Kachels worden opgepookt, TV’s praten al uren, straks breekt de tijd van natuurdocumentaires aan. Maar het is te laat geworden, het pad kraakt onder onze voeten, de nacht ruist, bomen nemen nieuwe vormen aan. Wie is afgedaald zoekt nu een weg omhoog. Wij vinden er geen. Ik denk het te kunnen bezweren, leun tegen een eik aan alsof ik hem ken in het donker, sluit de ogen en adem langzaam in en uit. Ik luister naar het ruisen dat eerder nog stilte was. Maar alles wat kraakt en barst doet dat te dichtbij. Het zijn barsten die niet glad te strijken zijn. Ze prikken in de ziel.
Het valt niet te ontkennen: wij zijn de enige dieren hier, bange dieren onder de sterren. Keek er maar iemand toe, blonken er maar ergens ogen. We moeten verder, we worden in de rug geduwd door de wind, dan langs de wangen gestreeld door iets onzichtbaars dat lijkt op de wind. Niets geeft om ons. Niets kijkt hoe we strompelen. Nu is het maanlicht, erger nog dan niets. Kromme stammen staan bevroren gekronkeld, ze doen dieren na. Dieren staan verstard en onzichtbaar. Het is alleen ruisen dat klinkt, van een verte, verder dan het dorp komt het en het is geen wind. Het is niets dat om ons geeft. De laatste, bevrijdende vernedering is gekomen: we rennen nu, als twee bange dieren. Ook wij barsten en breken nu, te dichtbij, te luid, onomkeerbaar. Schaamteloos, alsof we naakt zijn, luider en luider laten we de grond kraken. Een gnuivende kudde van twee. Nee, ik ben de ander al vergeten en hij mij. We zijn verloren, allebei.
Als ik eindelijk val is het in zaligheid. Ik rol als een stronk naar buiten. Ben ik ontsnapt? Lig ik naast een koeienvla, slaapt de boer verderop? Hoe durf ik. Buiten is binnen, dit is het diepst van alles, de diepste plek is een open plek en het licht dat er brandt is niet dat van de maan.

Vlucht

VluchtEen miljoen jaar. Zes miljoen jaar. Zestig. Miljarden. Afstanden die niet meer te verdelen waren: één weg was het die hij was gekomen. Gevlogen. Maar wat is vliegen zonder grond? De kleur die hem omringde was zelfs geen zwart meer. Was ze dichtbij, of veraf? Omhullend en warm of van absolute koude? Was de koffer, gemaakt uit basalt en vaag herinnerde contouren, ook zijn lichaam? Hij strekte zijn armen uit, om te voelen. Zijn handen schitterden in de verte. Was hij het licht van de laatste ster dan nog niet voorbijgestoken? Hij roteerde, zoals de planeten dat ooit deden. Geen ster bleef nog over in de wanden van zijn waarneming. Hij knipperde met de ogen, één keer. Daartussen sliep hij en in die tijd vergingen ontelbare zonnen en zogen zwarte gaten zichzelf naar het hiernamaals.
Dat dacht hij, toen hij weer kon zien, en de oude woorden waaruit zijn gedachten soms nog steeds bestonden, de voorouderlijke woorden, stelden hem gerust. Handen, woorden, gedachten: hij was een mens. Elders maakte het leven misschien het einde der tijden mee, hier was geen tijd, of ruimte, of wind. De zwarte koffer was zijn lichaam en zijn wereld. Hij ademde zuivere leegte. Dit gebeurde en zou gebeuren.

Soms schrok hij nog, en dan kwamen onmiddellijk de tranen. Waarom zich nog schamen voor de reflexen van het lichaam, als er geen hulp kon komen? De koffer liet de tranen door het glas gaan en in het buiten zag hij ze bevriezen en als kleine kristallen draaien in het eindeloze waarin ze verdwenen. Hij schrok van de eigen visioenen, die hem steeds weer verrasten. Want het duurde steeds lang voor hij er zeker van was dat het geen externe realiteit was die hem voor ogen kwam. Hoe kon hij ook zeker zijn, in deze zone, die onbekend was en misschien onbegrijpelijke eigenschappen bezat. Zo zag hij een keer een schittering in de verte. Het schijnsel pulseerde en naderde snel. Het bleek een koffer te zijn, identiek aan de zijne en deze kwam recht op hem af. Toen de onvermijdelijke botsing kwam gingen de tweelingen door elkaar heen en één moment waren zij één geweest: de armen afwerend, de mond bevroren in een gelijktijdige schreeuw van doodsangst. Daarna was de leegte weer leeg geweest en zonder wrijving.

De ene weg liet tijd en ruimte passeren. Eén keer had hij geknipperd, de mens, en toen zijn oogleden met de traagheid van eroderende rotsen weer naar boven waren geschoven, zag hij nog net de contouren die hij voorbijgegaan was. Hij draaide zijn hoofd, probeerde het tollen met zijn gewicht af te remmen, zodat hij beter zou kunnen zien. Er was een structuur in het duister dat hij achter zich had gelaten: het bezat kleur en vorm, maar het was te laat om deze te kunnen vatten. Alsof het onder water ging, zo verdween het gezicht langzaam onder zijn voeten. Was dit een glimp van onmetelijk leven? Het wezen van de grens van het einde? Hij had toen niet gehuild. Ogenblikken en jaren deden vergeten.

Nu was er een nieuw visioen opgedoken, en de koffer wentelde reeds in een mist van bevroren tranen. Binnenin klonk zijn eigen schreeuwen in zijn eigen oren; waar anders? Hij zag sterren voor zich: eerst blinkende gaatjes, dan stille cirkels. Al snel werden het vurige zonnen. Hij werd er tussen gestort: duizelend en gemarteld door het razen van vuur en licht, dat hij zo lang niet meer had gehoord. De koffer warmde op, voor het eerst sinds hij zich kon herinneren. Hij hield zijn ogen open gesperd, bang om de explosie van gevoel weer af te sluiten. Zijn rode hart klopte weer hoorbaar. Daar dook een zon op, onvermijdelijk zou hij in het vuur vallen. Armen van licht strekten zich wervelend naar hem uit, het lichaam van licht verblindde hem. Hij sloot in paniek de ogen.

Maar nog steeds gingen zonnen hem voorbij. Planeten traden plots uit schaduwen, gingen scheerlings langs elkaar en hemzelf heen. De koffer met de mens trilde en schoot er tussendoor. Nieuwe kleuren manifesteerden zich, en pas laat erkende hij ze. Blauw. Groen. Rood. Het ging te snel, nu hij weer referentiepunten had. Een vergeten orgaan trok samen, en uit zijn keel braakte stof en gal. Hij was lang ziek.

Nu waren de dingen omgekeerd. Alleen wanneer hij sliep zag hij nog duisternis. In die duisternis was welliswaar beweging en ook de oorzaken van gevoelens konden daar met enige moeite gevonden worden. Maar die moeite deed hij niet. Laat de verbeelding maar rusten. Te lang was alles mogelijk geweest. Wanneer hij ontwaakte was elk aspect van zijn wezen onmiddellijk geprikkeld. Hij stikte bijna in de overvloed van gewaarwordingen die door zijn lichaam ging zoals de warme sterrenwind over de zwarte koffer.

Er kwam een moment dat hij zich weer beter voelde. Geen kramp verstopte zich nog in de ledematen, alle organen waren in een onmerkbaar ritme tot rust gekomen. Die dag richtte hij zich vooruit en wachtte. Al gauw gebeurde het. De zon verscheen, aangekondigd door gouden vleugels die over de buitenste planeten vielen. Nabij werden oppervlaktes door de schaduwen van kraters en bergen versneden op ronde werelden van steen, water en kwik, die nu traag en statig voorbijdraaiden. De zon werd groter, naarmate hij dichterbij kwam. De vleugels van het hemellichaam waren nu te wijd en te groot geworden voor de waarneming. Het tollen van de koffer en van alle dingen was opgehouden. Hoe lang al? Alles wachtte af, in beweging.

Licht deed de zee van de kleine wereld schitteren. Ze was van achter de zon gekomen als aan een triomfantelijke slinger. Ook zij kon verblinden, hoe klein ze ook was. Toen zweefde hij een ruimte van schaduw en koelte in en kon hij weer zien. Alle elementen waren aanwezig voor een wonder. Als het zo voortging, zou hij haar raken. Hij zou de aarde raken, en hij zou neerkomen op zijn voeten.

Igor

Mijn debuutroman ‘Igor’ is nu overal verkrijgbaar.

IgorVraag ernaar in de boekhandel.

Urzon – Man of Earth out on Het Donkse Oog

1723599133-1

I’m happy to announce that the album ‘Man of Earth’ by my sound-project Urzon has been released on the Dutch label Het Donkse Oog.
You can buy or download it here:
http://hetdonkseoog.bandcamp.com/album/dp046-man-of-earth

A beautifully realized physical CD will appear in a few months.

Het Donkse Oog is a very interesting new label, that focuses on spiritual, magickal and trance-inducing sounds, so it was the perfect place for my project to end up in.
Besides running the label, mastermind George Mensink also does many other activities such as Tarot readings,  drumcircles and performing as Kristus Kut. More info on:
www.hetdonkseoog.com

Short movie: DICK

A short movie I made back when the Iraq war (and war in general) and the accompanying media farce were on my mind a lot. It was inspired in part by the story of Patrick Tillman, and the deluge of images and video material of brutal violence that started to appear in the media to the sound of cheers and newspeak.  It’s a story of the hero every boy believes in and how that hero doesn’t exist anymore, and probably never has – the hero was always a construct of cynical powers, an image to lure the young to murder and death.

Lapscheure

Lapscheure

Lapscheure is een dorpje in West-Vlaanderen. Ik vond het een inspirerende naam en verzon er dit verhaaltje bij dat ik in de vorm van een kinderboek goot. Natuurlijk heb ik Lapscheure ook even bezocht, en het verschilde niet veel van het beeld dat ik er van had. Zo werden we bijvoorbeeld niet bediend in het locale café, ondanks het feit dat het vol zat met mensen die net van de mis kwamen. Fictieve genocide leek me dus wel op zijn plaats.
Van Lapscheure maakte ik ook een filmpje, met vertelling door Katrijn Van Bouwel, dat een dag lang vertoond werd tijdens Kulturama 2011 in Leuven.
Download hier de PDF van dit boekje, en leer er misschien uw kinderen iets mee bij over negatieve theologie:
Nederlandse versie: Lapscheure_Kolja

Ragrenton (an approximation in English of what the actual name ‘Lapscheure’ suggests) is a small village in the west of Flanders. The name inspired me to make up this story, which I put in the guise of a children’s book. I made a brief visit to Lapscheure too of course, and it’s wasn’t much different from how I had imagined it to be. For example, we didn’t get any service in the local pub, despite it being full of people who had just come back from mass. So fictional genocide seemed appropriate.
Download the PDF of the book here, and maybe use it to teach your children some negative theology.
English version: Ragrenton_Kolja

Aasgier in Portulaan

Portulaan2

Er staat weer een verhaal van mijn hand in de nieuwe Portulaan, in het gezelschap van andere kortverhalen, poëzie en artikels. Het artikel over Aleister Crowley en Loch Ness (zowel het monster als de plek) van Ludo Noens is bijzonder interessant, en bevat o.a. een zeldzaam goed geïnformeerde en evenwichtige schets van de figuur van Crowley.
Het magazine is te verkrijgen via:
http://www.bloggen.be/ludonoens/
Het kerkhof van Boleskine te Loch Ness, tegenover het huis waar Crowley een tijd verbleef en dat later door Jimmy Page werd gekocht, heb ik in 2005 bezocht, hieronder enkele foto’s van deze magische plek.

Digital StillCameraDigital StillCameraDigital StillCamera

Ceremony of the Ascension

Some pictures of the Temple Music performance at the Ceremony of the Ascenscion festival that was organised by Peter Verwimp of Ashtoreth on the 6th of December 2012 in a church in Antwerp. By various synchronicities I had a hand in setting up this amazing evening as well. And it was a pleasure to screen the visuals I had made especially for the night, and to see how well everything worked together.
This is the kind of event I would like to see happen more in the future. Over 80 people gathered together, endured the cold, and passively or actively partook in a ceremony (which an artistic performance can and should be), reclaiming the sacred.
The musical line-up was Magdalena Solis, Temple Music, Sequences, Ashtoreth and TCH.

Ascension1 Ascension4 Ascension5 Ascension6 Ascension2 Ascension3