aasgier

Mystiek, grafiek en purper proza

Categorie: Images

Nieuws

Als een blog meer dan een jaar ongebruikt blijft zou je kunnen denken dat de mens erachter alle interessante activiteiten heeft stopgezet. De waarheid is in dit geval dat ik iets beters te doen had, namelijk een nieuw boek schrijven, bordspelen ontwerpen en de wereld opnieuw ontdekken samen met mijn dochtertje.
Nu enkele projecten eindelijk afgerond geraken zal er hier dus binnenkort terug meer te beleven zijn, te beginnen met de mogelijkheid om mijn bordspel ‘Là-Bas’ te downloaden in een Print & Play-versie. Hiervoor verschijnt binnenkort een nieuwe post.

When a blog isn’t in use for more than a year you might think that the person behind it has stopped doing anything interesting. In this case however, it just meant that I had better things to do, such as writing a new book, designing boardgames and rediscovering the world with my young daughter. Now that certain projects are finally reaching completion new things will be appearing here soon, starting with the possibility to download my boardgame ‘Là-Bas’ in a Print & Play version. A new post will appear here soon with the downloads.

oerzEen proefversie van het nieuwe boek. Ofwel mijn beste of wel mijn slechtste werk tot nu toe.
Proofreading version of my new book. Either the best or the worst thing I have written so far.
LABASEen bordspel? Jawel, een bordspel. Ik was het beu duistere boeken te schrijven dus maakte ik een duister bordspel.

A boardgame? Yes, a boardgame. I was getting tired of writing dark books so I made a dark boardgame.

Niet de maan

Niet de maan

Ik geloof dat het er altijd is. Onze planeet is klein, het onbekende zo groot. De sterren en het zwart ertussen, de nacht is er symbool van. De zon die dagelijks ondergaat levert ons telkens uit aan het onbekende. Haar begrijpen we, ze is warmbloedig zoals wij. Ze neemt afscheid met een rode schijn, of net niet en dan is ze plots verdwenen.
We weten het pas als het koud en donker is: we zijn te diep het bos in gegaan. Niet op jacht, niet op de vlucht, gewoon op wandel en het is te laat geworden. Kachels worden opgepookt, TV’s praten al uren, straks breekt de tijd van natuurdocumentaires aan. Maar het is te laat geworden, het pad kraakt onder onze voeten, de nacht ruist, bomen nemen nieuwe vormen aan. Wie is afgedaald zoekt nu een weg omhoog. Wij vinden er geen. Ik denk het te kunnen bezweren, leun tegen een eik aan alsof ik hem ken in het donker, sluit de ogen en adem langzaam in en uit. Ik luister naar het ruisen dat eerder nog stilte was. Maar alles wat kraakt en barst doet dat te dichtbij. Het zijn barsten die niet glad te strijken zijn. Ze prikken in de ziel.
Het valt niet te ontkennen: wij zijn de enige dieren hier, bange dieren onder de sterren. Keek er maar iemand toe, blonken er maar ergens ogen. We moeten verder, we worden in de rug geduwd door de wind, dan langs de wangen gestreeld door iets onzichtbaars dat lijkt op de wind. Niets geeft om ons. Niets kijkt hoe we strompelen. Nu is het maanlicht, erger nog dan niets. Kromme stammen staan bevroren gekronkeld, ze doen dieren na. Dieren staan verstard en onzichtbaar. Het is alleen ruisen dat klinkt, van een verte, verder dan het dorp komt het en het is geen wind. Het is niets dat om ons geeft. De laatste, bevrijdende vernedering is gekomen: we rennen nu, als twee bange dieren. Ook wij barsten en breken nu, te dichtbij, te luid, onomkeerbaar. Schaamteloos, alsof we naakt zijn, luider en luider laten we de grond kraken. Een gnuivende kudde van twee. Nee, ik ben de ander al vergeten en hij mij. We zijn verloren, allebei.
Als ik eindelijk val is het in zaligheid. Ik rol als een stronk naar buiten. Ben ik ontsnapt? Lig ik naast een koeienvla, slaapt de boer verderop? Hoe durf ik. Buiten is binnen, dit is het diepst van alles, de diepste plek is een open plek en het licht dat er brandt is niet dat van de maan.

Lapscheure

Lapscheure

Lapscheure is een dorpje in West-Vlaanderen. Ik vond het een inspirerende naam en verzon er dit verhaaltje bij dat ik in de vorm van een kinderboek goot. Natuurlijk heb ik Lapscheure ook even bezocht, en het verschilde niet veel van het beeld dat ik er van had. Zo werden we bijvoorbeeld niet bediend in het locale café, ondanks het feit dat het vol zat met mensen die net van de mis kwamen. Fictieve genocide leek me dus wel op zijn plaats.
Van Lapscheure maakte ik ook een filmpje, met vertelling door Katrijn Van Bouwel, dat een dag lang vertoond werd tijdens Kulturama 2011 in Leuven.
Download hier de PDF van dit boekje, en leer er misschien uw kinderen iets mee bij over negatieve theologie:
Nederlandse versie: Lapscheure_Kolja

Ragrenton (an approximation in English of what the actual name ‘Lapscheure’ suggests) is a small village in the west of Flanders. The name inspired me to make up this story, which I put in the guise of a children’s book. I made a brief visit to Lapscheure too of course, and it’s wasn’t much different from how I had imagined it to be. For example, we didn’t get any service in the local pub, despite it being full of people who had just come back from mass. So fictional genocide seemed appropriate.
Download the PDF of the book here, and maybe use it to teach your children some negative theology.
English version: Ragrenton_Kolja

Aasgier in Portulaan

Portulaan2

Er staat weer een verhaal van mijn hand in de nieuwe Portulaan, in het gezelschap van andere kortverhalen, poëzie en artikels. Het artikel over Aleister Crowley en Loch Ness (zowel het monster als de plek) van Ludo Noens is bijzonder interessant, en bevat o.a. een zeldzaam goed geïnformeerde en evenwichtige schets van de figuur van Crowley.
Het magazine is te verkrijgen via:
http://www.bloggen.be/ludonoens/
Het kerkhof van Boleskine te Loch Ness, tegenover het huis waar Crowley een tijd verbleef en dat later door Jimmy Page werd gekocht, heb ik in 2005 bezocht, hieronder enkele foto’s van deze magische plek.

Digital StillCameraDigital StillCameraDigital StillCamera

Ceremony of the Ascension

Some pictures of the Temple Music performance at the Ceremony of the Ascenscion festival that was organised by Peter Verwimp of Ashtoreth on the 6th of December 2012 in a church in Antwerp. By various synchronicities I had a hand in setting up this amazing evening as well. And it was a pleasure to screen the visuals I had made especially for the night, and to see how well everything worked together.
This is the kind of event I would like to see happen more in the future. Over 80 people gathered together, endured the cold, and passively or actively partook in a ceremony (which an artistic performance can and should be), reclaiming the sacred.
The musical line-up was Magdalena Solis, Temple Music, Sequences, Ashtoreth and TCH.

Ascension1 Ascension4 Ascension5 Ascension6 Ascension2 Ascension3

Vorst

VorstI’m proud and happy to have written the chilling introduction to this mindblowing book full of occult artwork (under the name Kolja Aeropagitus). Manually silkscreened and limited. Made by my old friend Janus Prutpuss and upcoming talent Cazzimir Meulemans. Get it while you can, where you can.

Manager

Pseudoephedrine

Prints

A night of printing at Rhythmus resulted in these beautiful objects:

On the front are the illustrations to the short stories that are printed in black on the back. Postcard-sized. Printed on a Heidelberg letterpress.

If you find any, read them and keep them.

Vlad Siffleur

VladSiffleur

Finally, here are all the Occult Adventures of Vlad Siffleur in one PDF to download. Starring enigmatic occultist Vlad and his apprentice Mr. Bouvier and set in a sort of pseudo-Victorian London or Paris.

It started out as a joke, of course, and continued from there.

You might notice that, apart from mouth and eyes, the two gentlemen don’t move too much. Drawing the same figures over and over again was a bit too much too ask. (If only I had a monkey with some artistic talent, and the will to work of course). But they talk a lot, especially Vlad.
You will notice that I left our heroes in the middle of something. I had (and still have) a whole storyline laid out for them. But I started to feel that the things I was ridiculing weren’t really worth the effort anymore. Also, my own attitude to the subject matter changed (and changes still), so if I wanted Vlad’s teachings to stay consistent I would have had to start ‘faking it’.
And when the creative and the magical are combined (as they should be), faking it won’t do.
Besides, no one was reading it anyway.
But now, anyone can!